عاشقانه مانیا

دلم بدون تو غمگین و با تو افسرده است چه کرده ای که ز بود و نبودت آزرده است به عکس های خودم خیره ام ، کدام منم ؟ زمانه خاطره های مرا کجا برده است چه غم که بگذرد از دشت لاله ها توفان که مرگ دلخوشی غنچه ها پژمرده است اگر سقوط بهای بلند پروازیست پرنده ی دل من بی سبب زمین خورده است از این به بعد به رویم در قفس مگشای چرا که طوطی این قصه پیش از این مرده است فاضل نظری ...

گاهی آدم به جایی می¬رسد که دست به خودکشی می¬زند!!!نه اینکه تیغ بردارد رگش را بزند... نه...قید احساسش را می¬زند......

ﺩﻟﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪﺑﻪ ﻗﺪﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪﺧﻨﺪﯾﺪﻡﻭ ﻫﻤـــﻪ ﺁﺩﻡ ﻫــــــﺎ ﺭﺍ ﺧﻨــــــــــــﺪﺍﻧﺪﻡﺭﻭﺯﻫﺎﯾﯽ ﺑـــــــــــﻮﺩ ﮐﻪ ﺻــــــــﺪﺍﯼ ﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎﯾﻢﮔـــــــــﻮﺵ ﻫﻤــــــــــــﻪ ﺭﻭ ﮐﺮ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ …ﺍﻣﺎﺣﺎﻻﺻـــــــﺪﺍﯼ ﮔﺮﯾﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍﺣﺘﯽ ﺧـــﻮﺩﻡ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﻮﻡﺩﻟﻢ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ … . ﺑـــــــــﺎﺭﺍ ﻥ!ﺩﻟﻢ ﺩﺭﯾﺎ … ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ … ﺩﺭﯾــــــــــــــــــﺎ !ﺩﻟﻢ … ﺩﻝ … ﻣﯽ ﺧـــــــــــــﻮﺍﻫﺪ … ﺍﻣﺎ ﻧﻪ ﻫﺮ ﺩﻟﯽ ...

در روز هایدلتنگیچه میشه کرد جز نشستن در اتاقی تاریک و سرد این هوای دلتنگی می کشد مرا آخر این دلتنگی مرا دیوانه کرد در روز های دلتنگی چه میشه کرد جز تکیه دادن بر دیوار دیواری که نه دَرکت میکند و نه میداند خوابی یا بیدار در روز های دلتنگی چه میشه کرد جز گوش کردن به آهنگ آهنگی از یه دلتنگ دلی تنگ از جنس سنگ در روزههای دلتنگی چه میشه کرد جز خیره شدن به قاب عکس قاب عکسیتنهامثه من قابی کهتنهامانده دراین قفس در روزهای دلتنگی چه میشه کرد جز گریه کاری نمیشه کرد چشای گریونی که میگه جز گریه کاری نمیشه کرد ...